TΟ ΡΗΤΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ 04.03.2011

 

Αν με βλέπουν να στέκομαι
όρθιος, ακίνητος, μες
στα λουλούδια μου, όπως
αυτή τη στιγμή,
θα νόμιζαν πως τα διδάσκω. Ενώ
είμαι εγώ που ακούω
κι αυτά που μιλούν.
Έχοντάς με στο μέσο,
μου διδάσκουν το φως.

Ποίημα από:
Τρία ποιήματα από τη «Φιλοσοφία των λουλουδιών»

TΟ ΡΗΤΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ 18.02.2011

 

Γιώργος Ιωάννου, Το Γάλα (απόσπασµα)
…………………………………………..

«Γάλα έχω χρόνια να πιω. Μου λένε πως το απεχθάνονται κυρίως οι μπεκρήδες. Μισώ κατά βάθος τους μπεκρήδες και τα πιοτά. Πολλούς παρόμοιους τύπους είδα στη ζωή µου και τους σιχάθηκα. Είμαι εξαιρετικά ευαίσθητος σ΄ αυτό το θέμα. Τον καιρό της μεγάλης πείνας το γάλα, µαζί µε µερικά άλλα τρόφιµα, ήταν η µεγάλη ιδέα µου. Δεν ξέρω πώς έγινε και τώρα το έχω ξεχάσει, χωρίς όµως να πάψω να το σέβοµαι ως κάτι το ιερό.
Η λησµοσύνη µου αυτή δεν οφείλεται στα πιοτά. Παραχόρτασα ίσως και δόξα τω θεώ δεν έχω για πολλά χρόνια αρρωστήσει. Τρεις ή µάλλον δυο φορές µας έδωσαν όλο κι όλο τότε γάλα µε το δελτίο. Την τρίτη φορά πήγα αλλά µαταιώθηκε η διανοµή. Πήγαινα σ΄ ένα γαλατάδικο µακρινό, στην άλλη άκρη. Το µοίραζαν απόγευµα, έπρεπε όµως να πας να πιάσεις ουρά σχεδόν απ΄ το µεσηµέρι. Θυµάµαι πολύ ζωηρά την τρίτη και τελευταία µετάβασή µου στο ελεεινό αυτό γαλατάδικο.
Εφτασα νωρίς εκεί και µπήκα αµέσως στην ουρά, που ήταν κιόλας µεγάλη. Το χτεσινό πάθηµα πολλών είχε γίνει µάθηµα σε όλους. Το στρίµωγµα εξαιτίας και του κρύου ολοένα µεγάλωνε. Ο γαλακτοπώλης όµως δε φαινόταν ν΄ ανοίξει το γαλατάδικο. Στο µεταξύ έγιναν κάνα δυο επεισόδια λόγω της στενής επαφής µας. Παρ΄ όλη την πείνα, όπως θα θυµούνται ελπίζω πολλοί, άνθιζε και λουλούδιζε τότε στις ουρές το κολλητήρι. Κάποια στιγµή ο γαλακτοπώλης µε το καρότσι του φάνηκε. Ερχονταν όµως πολύ γρήγορα και τα γκιούµια χοροπηδούσαν.
Σαν έφταξε κοντά, µας φώναξε: «Χύθηκε το γάλα στο δρόµο». Κανείς δε διαµαρτυρήθηκε. Έλεγαν άλλωστε πως είναι ταγµατασφαλίτης. Τη νύχτα γυρνούσε και σκότωνε. Διαλύσαµε περίλυποι την ουρά και πήραµε τους δρόµους. Ήταν φανερό πως είχε τελειώσει κι αυτή η υπόθεση. Ήμουν απαρηγόρητος.» …………………………………

VICKY

MΙΛΩ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ

………………………..

Ποτέ δεν είχα δει τη μητέρα μου να γελάει. χαμογελούσε μόνο και τα βαθουλά μαύρα μάτια της κοίταζαν τους ανθρώπους γεμάτα υπομονή και καλοσύνη. Πηγαινόρχουνταν σαν πνέμα αγαθό μέσα στο σπίτι, κι όλα τα πρόφταινε ανέκοπα κι αθόρυβα, σαν να΄χαν τα χέρια της μιαν καλοπροαίρετη μαγική δύναμη, που κυβερνούσε με καλοσύνη την καθημερινήν ανάγκη. Μπορεί και να ‘ναι η νεράιδα συλλογιζόμουν κοιτάζοντάς τη σιωπηλά, η νεράιδα που λεν τα παραμύθια, και κινούσε στο παιδικό μυαλό μου η φαντασία να δουλεύει: μια νύχτα ο πατέρας μου κινώντας από τον ποταμό , την είδε να χορεύει στο φεγγάρι, χίμηξε, της άρπαξε το κεφαλομάντηλο, κι από τότε την έφερε σπίτι και την έκαμε γυναίκα του. Κι ολημέρα τώρα πάει κι έρχεται η μάνα μέσα στο σπίτι και ψάχνει να βρει το κεφαλομάντηλο, να το ρίξει στα μαλλιά της, να γίνει πάλι νεράιδα και να φύγει

………….

Αναφορά στον Γκρέκο, Νίκος Καζαντζάκης Αφιερωμένο σε όλες τις μητέρες-νεράιδες ,που τίμησε η εκκλησία μας στις 2 Φεβρουαρίου, ημέρα εορτασμού της Υπαπαντής….,γιορτή της μητέρας σύμφωνα με την ορθόδοξη εκκλησία.

To Ρητό της Tρίτης 01.02.2011 από Vicky:

 

MAL DU DEPART

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά ,σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς, τη Σιγγαπούρ, τ ’Αλγέρι και το Σφάξ
θ αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι  εγώ, σκυφτός σ’ ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε  χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα’ χω πια ξεχάσει,
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ’ όποιον ρωτά:
“ ‘Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει….”

……………………………………………………………..
……………………………………………………………….
Νίκος Καββαδίας,
Από τη συλλογή ποιημάτων Μαραμπού

To Ρητό της Παρακευής 21.01.2011 από Vicky:

 

-Ο μεγαλύτερος οχτρός δεν είναι,  μην ακούς  ο Τούρκος,  όχι δεν είναι ο Τούρκος, είναι ο Φόβος, ξορκισμένος να ‘ναι! Όταν ήμουν άμαθος νέος και πρωτομπήκα στον πόλεμο, τι να σου το κρύβω; Πέντε και ένα με πήγαινε. Μα σιγά σιγά  κατάλαβα.
-Τι κατάλαβες παππού;
-Κατάλαβα πως όταν φοβάσαι ένα πράμα, θες λιοντάρι είναι αυτό, θες άνθρωπος, θες φάντασμα, να πέφτεις απάνω του με τα μούτρα, και θα δεις, φεύγει ευτύς από πάνω σου ο φόβος. Φεύγει από σένα και πάει στον άλλο. Φόβος κυριεύει το θεριό, τον άνθρωπο, το φάντασμα, και που φύγει φύγει! Αυτό’ ναι όλο το μυστικό.

 Νίκος Καζαντζάκης, Ο Καπετάν Μιχάλης

VICKY

 

To Ρητό της Kυριακής 16.01.2011 από Vicky:

 

Πού πέταξε τ’ αγόρι μου

Γιέ μου ,σπλάχνο των σπλάχνων μου,
καρδούλα της καρδιάς μου,
πουλάκι της φτωχιάς αυλής,
ανθέ της ερημιάς μου,

Πού πέταξε τα’ αγόρι μου
πού πήγε, πού μ’ αφήνει.
Χωρίς πουλάκι το κλουβί
χωρίς νερό η κρήνη.

Πώς κλείσαν τα ματάκια σου
και δε  θωρείς που κλαίω
και δε σαλεύεις, δε γρικάς
τα που πικρά σου λέω;

Από τον ΕΠΙΤΑΦΙΟ του Γιάννη Ρίτσου

VICKY

To Ρητό της Παρασκευής 07.01.2011 από Vicky:

 

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’  αγάπησες
σε περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια.
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.
……………………..
Μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάει
είδα τη λυγερή σκιά μου ως όνειρο
να παίζει, να πονάει,
μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες.
………………………
Μόνο γιατί μ ’αγάπησες γεννήθηκα
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ» αγάπησες γεννήθηκα.
…………………………..
…………………………..
Μαρία Πολυδούρη

 

VICKY